شب دلگیر با سکوتش داشت مرا می کشت و تو در پشت سیاهی ابر مانده بودی و بی سرو صدا نگاهم می کردی ...

که بگویی گریه کن !

و من گریه ام نمی آمد چنانکه حرفم نمی آمد ...

تو می خواستی از ته دل گریه کنم اما گریه هایم دلتنگ گریه بودند ... بغض گلوی گریه هایم را گرفته بود و نمی گذاشت گریه ام اشک بریزد ....

من دلتنگ تو ام ... دلم گرفته ............................................................................

سه روز دیگه ....

فقط سه روز ....

باران !

با من همنوا شو ...

با من یکصدا شو .....

بگشای تربتم را

        بعد از وفا تو بنگر

                  کز آتش درونم

                       دود از کفن برآید ....

                                              برآید ..... برآید .... برآید ................

باران و دلتنگی ؟! شایدم نه باران یعنی دلتنگی .... آره حتما توی واژه نامه ها اشتباه شده اگه باران رو یه چیز دیگه معنا کردن ....

کاش می شد دوباره بر بال ستاره نشست و تا انتهای کهکشان امیدت پروازی دوباره داشت ... کاش می شد چشمان خیس اشکم با قطرات زلال باران کودکی ام آمیخته می شد و من دوباره رویای صبح و بوی سیب را دوباره در کوچه باغ خاطرات با تو بودن به نظاره می نشستم ... میشود تکرار شد آیا ؟ وقتی که رنگ دلت مشکی است رنگ داغ ...

خیلی دلم برات تنگ شده بود ....

ممنونم که بازم قبولم کردی بیام .... مخصوصا این روزها .... ممنونتم امام رضا (ع) .....

..........................................................................................................

يك دريا سكوت،

با موج هايي كه حكايت از خروش درونش دارد ،

و ساحلي با ماسه هاي نرم ...

يك آسمان ستاره،

يك دنيا بهانه ،

براي زيستن ،

و تو هنوز بي بهانه اي ، مثل هيچ كس ...

شب ، تاريكي ، راه ...

و اميدي به سحر،

كه خدا مي آيد ،

و تئ را خواهد برد ...

نماز ، دعا ، نگاه ...

و صدايي به نياز ،

كه تو را مي خواند ،

و اجابت نزديك است ،

قدمي مي خواهد ...

نرگس ، نسترن ، لاله وحشي ...

و درختي كه به بالا مي نگرد ،

به دل آبي گنبد ،

و به ابر رحمت ،

منتظر بارش باران خدا ،

كه بزودي مي بارد ....

همگان منتظرند ،

منتظر يكّه نگاهت ، كه بباري ،  به دل پاك شقايق ...